جنگ 33 روزه و پیامدهای آن در گفت‏و‏گو با غضنفر رکن‎آبادی سفیر جمهوری اسلامی ایران در لبنان

اسراییل در‎ انديشه فرار از سرزمین‎های اشغالی / علی رجبی

در ششمین سالگرد جنگ 33 روزه، اسراییل با بحران مشروعیت مواجه شده است. به اعتراف دولتمردان رژیم صهیونیسیتی، 300 هزار نفر از ساکنین اراضی اشغالی، ضددولت اسراییل تظاهرات می‏کنند. برای بررسی آن‎چه در جنگ 33 روزه گذشت و پیامدهای آن با غضنفر رکن‎آبادی، سفیر جمهوری اسلامی ایران در بیروت پایتخت لبنان، گفت‏وگویی تلفنی داشتیم که خلاصه‏ای از آن پیش روی شماست:

قبل از شروع جنگ 33 روزه تحلیل مقامات رژیم صهیونیسیتی این بود که با این جنگ، حزب‏الله و مقاومت را از بین می‎برند اما با شروع جنگ دیدیم که ابتکار عمل از دست آن‎ها درآمد. دلیل اصلی اسراییل برای به راه انداختن این جنگ چه بود؟

21 تیرماه سال 1385، شاهد اقدامی قابل توجه از سوی حزب‏الله لبنان در به اسارت گرفتن دو نظامی اسراییلی بودیم. این اقدام در شرایطی صورت گرفت که قبل از آن، جنبش حماس نیز اقدام به اسیر کردن یک نظامی اسراییلی کرده بود و فشارهای بسیار زیادی روی جنبش حماس برای بازپس‎گیری این اسیر بود، نه‎تنها جنبش حماس این اسیر را برنگرداند بلکه حزب‏الله نیز اقدام به اسیر کردن دو نظامی دیگر کرد که این باعث رسوایی هرچه بیشتر اسراییل شد. به همین دلیل شاهد حمله گسترده‎ای از زمین، هوا و دریا از جانب رژیم صهیونیستی علیه حزب‏الله لبنان بودیم که از نظر شدت و گستردگی حملات، بی‏سابقه بود. تفاوتی که جنگ 33 روزه با نبرد 16 روزه سال 1375 و عملیات موسوم به خوشه‎های خشم داشت این بود که در آن مرحله به صورت نقطه‏ای مناطق مسکونی یا مراکز مورد حمله قرار می‎گرفتند، ولی در خلال جنگ 33 روزه در سال 1385، کلیه مراکز و تأسیسات و مجتمعات مسکونی همه به صورت یک جا توسط موشک‏های پیشرفته‏ای که ساختمان‏های بلندمرتبه را می‏توانستند طی یک دقیقه به تلی از خاک تبدیل کنند، هدف قرار گرفتند. حجم آتش و حمله اسراییل بسیار گسترده بود و بهانه آن‎ها کم و ناچیز. ایهود اولمرت، نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در همان زمان اعلام کرد که هدف از این جنگ، نابودی کامل حزب‏الله است. رژیم اشغالگر اسراییل در این حملات، بسیاری از غیرنظامیان از جمله زنان و سال‎خوردگان را به شهادت رساند. به‎طور مثال جمعی نزدیک به 40 نفر از کودکان بی‎گناه را در واقعه موسوم به قانای 2 به خاک و خون کشید، که الان عکس تک تک این شهدای خردسال در قانا روی دیوار نصب شده و محل شهادت آن‎ها به زیارتگاهی برای مردم تبدیل شده است. اما شاهدیم که وقتی این عملیات انجام و با واکنش جامعه بین الملل همراه شد، خانم رایس صدای شیوه و ناله و فغان مجروحان و عزیز از دست‏دادگان را به صداها و ناله‎های درد زایمان تولد خاورمیانه جدید، تشبیه کرده بود. اهداف اصلی جنگ از نظر آن‎ها یکی نابودی حزب‏الله و دیگری ایجاد خاورمیانه جدید بود. یعنی خاورمیانه‏ای که در آن برتری سیاسی، نظامی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کاملا با رژیم اشغالگر قدس باشد و بقیه کشورهای منطقه خاضع و خاشع این رژیم باشند. ولی با قوه الهی بعد از 33 روز نهایتا آن‎ها شکست خوردند و این مطلبی بود که طرف اسراییلی اعلام کرد، نه این‎که حزب‏الله یا لبنان یا ایران اعلام کرده باشد. اسراییلی‏ها اعلام کردند که ما شکست خوردیم؛ کمیته موسوم به وینوگراد را که منشعب از کمیسیون روابط خارجی مجلس رژیم اشغالگر اسراییل بود برای بررسی علل شکست تشکیل دادند.

در همان زمان، چه تلاش‎هایی برای متوقف کردن جنگ انجام گرفت؟

در روزهای ابتدایی جنگ با تحرکات کشورهای عربی و اسلامی در عرصه بین المللی، تلاش‏های بسیار زیادی صورت می‏گرفت که جنگ خاتمه پیدا کند ولی اسراییل و آمریکا زیر بار نمی‏رفتند. اما رفته رفته شاهد بودیم که با طولانی شدن جنگ، اسراییلی‏ها خسته شدند تا جایی که به صورت یک طرفه وبعد از 33 روز، میدان نبرد را خالی کردند. از نظر اسراییل، «اگر در روز اول، نتوانی نتیجه جنگ را مشخص کنی و جنگ را خاتمه دهی و جنگ فرسایشی شود، قطعا منجر به شکست می‏شود.» اسراییل در جنگ‏های خود نشان داده که همواره دو اصل، اقدام سریع برای زدن ضربه مهلک و جنگیدن در زمین حریف را رعایت می‎کند. اما در جنگ 33 روزه شاهد بودیم که نتوانستند در زمین حریف بجنگند و موشک‏های حزب‏الله، خواب را از چشم آن‎ها ربود. در بخش دفاع شهری، مردم اسراییل عادت نکرده بودند که بیش از یک هفته در پناهگاه بمانند و از طولانی شدن جنگ به ستوه آمده بودند. نهایت امر این شد که مقامات اسراییل به آمریکا فشار می‏آوردند که دیگر تاب ادامه جنگ را نداریم؛ اما آمریکایی‏ها مخالف بودند و پایان جنگ در این شرایط را شکست بزرگی برای خود و اسراییل می‏دانستند. من در همان زمان، وضعیت جنگ 33 روزه را به رینگ بوکس تشبیه کردم و گفتم که دو طرف در حال مبارزه هستند ولی یک طرف به‎شدت کم آورده و دائما نگاهش به سوت داور است که سوت پایان را به صدا درآورد تا راحت شود؛ اسراییلی‏ها در این جنگ در مقابل مقاومت چنین وضعیتی داشتند ولی برعکس داور و آن کسی‎که این جنگ را هدایت می‏کرد یعنی آمریکایی‏ها به‎جای این‎که سوت پایان را به صدا در بیاورند، تشویق به ادامه جنگ می‎کردند.

پیروزی مقاومت در جنگ 33 روزه، چه تأثیری بر نقش حزب‏الله در فضای سیاسی داشت؟

بعد از جنگ با توجه به این‎که جریان مقاومت و حزب‏الله، پیروز میدان نظامی بودند، عنوان کردند که متناسب با همین حجم، باید دارای نقش سیاسی در صحنه لبنان هم باشند. بر همین اساس و پس از گفت‏و‏گوهایی که یک سال و نیم به طول انجامید و تجمعات و اعتراضاتی که صورت گرفت، نهایتا توافقنامه دوحه بین تمامی جریانات سیاسی امضا شد. این توافقنامه سه موضوع اصلی داشت. یکی بحث انتخاب رییس‎جمهوری بود که با توافق همه جریان‏ها باشد، دوم بحث «برگزاری انتخابات پارلمانی بر اساس قانونی مورد توافق همگان» بود و سوم هم تشکیل دولت وحدت ملی. پرواضح است امروز بیش از پیش، نقش مقاومت و همپیمانان‏اش در مقابل طرح‏های آمریکایی و اسراییلی پررنگ‎تر شده‏است.

در جنگ 33 روزه، جمهوری اسلامی ایران از لحاظ دیپلماتیک به لبنان کمک بسیاری کرد. این حمایت‏های ایران چه تأثیری در بین افکار عمومی لبنان داشت؟

شما را ارجاع می‏دهم به‎نظرسنجی‏ای که اخیرا توسط یک مرکز پژوهشی عربی - آمریکایی انجام گرفته است. آن‎ها اظهار کردند که ایران با 70 درصد آرا، بیشترین محبوبیت را در مقایسه با سایر کشورهای عربی در لبنان دارد. نمونه بارز دیگر آن، سفر آقای رییس‎جمهوری به لبنان بود که تمام دنیا شگفت‎زده شد و انتظار نداشتند که چنین استقبالی مردمی و رسمی از سوی جریان‏های سیاسی و احزاب از طوائف مختلف مسیحیان، اهل سنت، دروزی‏ها، علوی‎ها و... صورت بگیرد. همه این‏ها بیانگر میزان محبوبیت جمهوری اسلامی ایران و اقتدار ما و عشق و محبتی است که مردم لبنان نسبت به ایران، حضرت امام خمینی (رحمت‎الله‎علیه) و مقام معظم رهبری دارند.

ضدانقلاب در فتنه 88، شعار «نه غزه، نه لبنان؛ جانم فدای ایران» سر می‏داد و معتقد بود نباید به کشورهای اسلامی کمک کنیم. دلایل جمهوری اسلامی ایران برای کمک‏هایی که به لبنان و غزه می‏کند، چیست؟

مهم‏ترین بعد حمایت ما از مقاومت فلسطین و لبنان علیه اسراییل، اسلامی است. قبله اول مسلمین جهان، در اشغال رژیم صهیونیستی است و هیچ مسلمانی، نباید نسبت به این موضوع بی‏تفاوت باشد. حداقل واکنش ما باید این باشد که همبستگی فکری و روحی خود و حمایت سیاسی خود از مقاومت در برابر اشغالگری اسراییل را اعلام کنیم. حالا ممکن است بخشی از مردم یا مجموعه فلان بگویند که ما اصلا عامل اسلامی را قبول نداریم، ما می‏خواهیم زندگی خودمان را بکنیم و دیگر مسلمانان به ما چه ربطی دارند؟ قدس، قبله اول مسلمانان به ما چه؟ به این دسته باید گفت که عامل دوم حمایت ما از مقاومت، عامل انسانی است. اگر مسلمان نیستند یا قائل نیستند که به اعتبار مسلمان بودن باید حمایت کنیم، نگاهی به جنایت‏های بی‏شمار کشتارهای قانای 1 و 2 که اسراییل علیه مردم مظلوم فلسطین و لبنان انجام می‏دهد، بیندازند. امروز حمایت ما و پیروزی حزب‏الله، اسلام را به آن‎چنان عزتی رسانده که در نقطه صفر مرزی لبنان شاهد احداث باغ موسوم به پارک ایران هستیم که روزانه هزاران نفر از لبنانی‏ها و غیرلبنانی‏ها وارد این پارک می‏شوند و با کمال آرامش در فاصله چند متری نیروهای اسراییلی، که از ترس در سنگرها کمین کرده‎اند و با دوربین مردم را زیر نظر دارند، در این پارک مشغول تفریح هستند. سوای از این‏ها، دو نوار آبی‏ای که روی پرچم رژیم اشغالگر اسراییلی است، نماد رودخانه‎های نیل و فرات است. یعنی اگر به اسراییل اجازه و مجال داده شود، تا کل خاورمیانه و فراتر از آن را به اشغال خود در نیاورد، دست بردار نیست. بنابراین یک عامل هم بحث امنیتی است که حائز اهمیت زیادی است. بنابر فرمایش حضرت سیدالشهداء (علیه‎السلام) که فرمودند: «اگر دین ندارید لااقل آزاد مرد باشید»، موظف هستیم که حمایت کنیم. وظیفه ماست از کسانی که برای اعتلای ارزش‎های والای اسلامی و انسانی جان خود را در طبق اخلاص نهاده‏اند، حمایت کنیم.