وقايع اختلافيه

سينما سينما نیست/ امید مهدی‎نژاد

مثلا مقدمه:یک بابایی قبلا گفته بود سینما سینماست. از طرف دیگر در ممالک راقیه مترقیه سینما سینما نیست. به‎عبارت درست‎تر سینما فقط سینما نیست. سینما هنر است و صنعت است و تجارت است و سیاست است و خیلی چیز‎های دیگر. از آن‎جا که ما نیز در مجموع چشم‎مان به‎دست اجنبی‎هاست و تلاش وافر داریم کار‎هایی را که آن‎ها می‎کنند به ضایع‎ترین شکلی تکرار کنیم، اخیرا به سینمایی که علاوه‎بر سینما خیلی چیز‎های دیگر هم هست خیلی نزدیک شده‎ایم و بعید نیست به‎زودی حتی به وصالش نیز نایل شویم. در همین راستا در این شماره به معرفی برخی فعالان سینمای داخلی می‎پردازیم. با ذکر این نکته که کلیه این افراد به همین شکل که می‎بینید واقعی بوده و هرگونه تشابه اسمی یا رسمی به‎شدت به خودمان مربوط است.



سعید شهرآشوب

سعید شهرآشوب از فعالان فرهنگی کف بازار است. وی فعالیت فرهنگی را به طرزی انفجاری در پایگاه محل آغاز کرد. به‎زودی با گروهی از هم‎فکران دست به انتشار نشریه‎ای داخلی زد که در آن از مفاسد و معایب بچه‎‎های محل پرده بر‎می‎داشت. سعید در این نشریه داخلی که نارنجک نام داشت سبک تازه‎ای از نویسندگی را که تا آن روز وجود نداشت به‎وجود آورد. در پی استقبال بچه‎محل‎‎ها از نارنجک، دامنه فعالیت‎‎های خود را گسترش داد و به روی کیوسک‎‎های روزنامه‎فروشی کشاند. در همین حین به‎طور موازی به تولید اقلام فرهنگی - بصری که بر اثر چسبِ پشتِ آن قابل‎الصاق روی طلق موتور سیکلت را داشت - نیز دست یازید. از بقیه فعالیت‎‎های فرهنگی و غیرفرهنگی شهرآشوب اطلاع دقیقی در دست نیست. سعید ناگهان احساس کرد توانایی‎‎های او محدود به آن‎چه تاکنون از خود بروز داده نیست، و قابلیت‎‎های فراوانی دارد که یکی از کوچک‎ترین آن‎ها کارگردانی فیلم سینمایی است. به این ترتیب اقدام به اخذ پروانه ساخت یک فیلم سینمایی کرد. سپس متوجه شد که برای ساخت فیلم سینمایی باید مقدماتی را طی کند که از جمله آن‎ها آشنایی با فنون و قواعد فیلم‎سازی و نگاه هنری است. وی با طی دوره‎ای فشرده موفق شد نگاه هنری خوبی کسب کند و با مشورت با اهل فن، به اصول اولیه تا ثانویه و ثالثیه فنون و قواعد فیلم‎سازی نیز مسلط گشت. در همین حین پروانه ساخت وی نیز آماده شد و به این ترتیب سعید اولین فیلم سینمایی - ارزشی تاریخ سینمای ایران را ساخت (لازم به ذکر مجدد است که تا پیش از آن هیچ فیلم ارزشی‎ای در سینمای ایران ساخته نشده بود و هرکی هرچی ساخته بود، بی‎شرفی و بی‎ناموسی بود). سعید برای ساخت فیلم ارزشی خود که یک فیلم فاخر بود، از جنبه‎‎های در پیت نیز به‎خوبی بهره برد، چراکه اصولا آن‎چه مهم است پیام فیلم است و اگر پیام فیلم ارزشی باشد، می‎توان از ابزار غیرارزشی نیز برای انتقال آن بهره برد و این کار مثل غنیمت گرفتن تانک از دشمن است و هر کسی جز این اعتقادی داشته باشد از معاندین است.

سعید هم‎اکنون مشغول تهیه هشتمین فیلم ارزشی خود است که یقینا هشتمین فیلم ارزشی سینمای ایران نیز هست و به یاری خدا با خود عهد کرده است تا کور شدن کامل چشم فتنه و چشم گیشه به‎طور توأمان به ساختن فیلم‎‎های ارزشی ادامه دهد.



جاوید شکوفا اثر

جاوید در خانواده‎ای فرهنگی و هنردوست به دنیا آمد. پدرش نقاش بود و مادرش در یکی از مجلات عامه‎پسند داستان‎‎های عشقی - خانوادگی - ناموسی - جنایی می‎نوشت. از کودکی به واسطه حضور در کوران هنر و ادبیات گرایش‎‎هایی از امپرسیونیسم و اکسپرسیونیم در وی هویدا بود. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه محل و تحصیلات متوسطه را در هنرستان چند محله بالاتر به پایان برد و برای ادامه تحصیلات به کالج سلطنتی لیختن‎اشتاین گریخت. در آن‎جا نخست رشته بازیگری، سپس رشته طراحی لباس، سپس رشته گریم، سپس در رشته موسیقی فیلم و آن‎گاه در رشته کارگردانی به تحصیل پرداخت. تحصیل او در دانشگاه سلطنتی با وقوع انقلاب اسلامی ایران همراه شد. جاوید، نه برای افتادن آب‎‎ها از آسیاب، که برای تحکیم پایه‎‎های علمی و هنری 10 سال دیگر نیز در لیختن‎اشتاین ماند و در این مدت به ساخت فیلم‎‎های تبلیغاتی تجاری برای تلویزیون آن کشور اقدام کرد و البته چند نمایش تجربی را با بازی خود روی صحنه برد. سپس برای خدمت به میهن عزیزش به ایران برگشت و به محض بازگشت روی سر مدیران سینمایی وقت جای گرفت. جاوید را باید بنیان‎گذار مکتب آبستره عرفانی در سینمای ایران نامید. وی با ساخت فیلم‎‎های «رنگ رؤیایی حقیقت در آبیِ رودخانه دور دست»، «انار دانه دانه» و «مفارقه زیر هشتی و حیاط خانم‎بزرگ» توانست تلفیقی از مفاهیم بلند عرفانی و دست‎آورد‎های هنری مغرب‎زمین به‎وجود بیاورد که تا همین اکنون نیز ادامه دارد. وی در انتخابات طرفدار یکی از کاندیدا‎ها بود و در پی مشارکت در ساخت فیلم تبلیغاتی این کاندیدا به‎سمت مشاور مدیر امور سینما‎ها منصوب شد. جاوید شکوفا اثر اکنون به ساخت فیلم‎‎های تبلیغاتی تجاری در تلویزیون لیختن‎اشتاین مشغول است.



جهانگیر نیمروز

جهانگیر نیمروز از خدوم‎ترین چهره‎‎های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، ورزشی و البته ارزشی معاصر است. از زندگی‎نامه او اطلاعات مستندی در دست نیست. اما همگان بر این باورند که وی قادر است در تمامی عرصه‎‎هایی که به او نیاز باشد یا حتی نباشد به خدمت بپردازد و دین خود را به نظام و مردم ادا نماید. فهرستی از برخی از مشاغل، سمت‎‎ها و مسئولیت‎‎های جهانگیر نیمروز، گویای روحیه خدمت و تلاش این عنصر ساعی و کوشا می‎باشد:

معاونت گردان پشتیبانی در عملیات‎ مربوطه

راننده تریلی بیابانی در جاده‎‎های کشور

گردآوری مجموعه زندگی‎نامه سرداران شهید

بازی در پست هافبک راست ذخیره در تیم فوتبال قوش

سرپرست خط تولید در شعبه برازجان کارخانه نساجی لیف حمام

مدیر گروه صنعتی رب گوجه خوشمزه سرخاب‎گستر

مدیر برنامه‎ریزی در جشنواره فرهنگی هنری سیلاب

سرپرست تیم فوتبال شیلات و ماهی‎گیری بندر گز

عضویت در هیأت علمی دانشگاه غیردولتی واحد سفلی

دستیار گریم در فیلم سینمایی موج بی‎باران

مشاور مدیر امور سینمایی شهرداری شکیل‎‎آباد

مدیر فنی تیم بسکتبال صنایع چوب برق‎آزما

تهیه‎کننده سریال فاخر و ارزشی غبار بر سر راه کاروان

تدوین مجموعه شعر دیوان نیمروز.



اسکندر بالابان‎پور

اسکندر بالابان‎پور در خانواده‎ای زحمتکش در یکی از محلات شهرستان به دنیا آمد. از کودکی به هنر و فرهنگ علاقه داشت، به حدی که با دزیدن پول از جیب پدر زحمکتشش با دوستانش به سینما می‎رفت. اسکندر تاوان عشق به هنر و سینما را با نوش جان کردن ضربات جانانه‎ای از کمربند چرمی پدرش پرداخت و در راه رسیدن به هنر پخته (در حد سوختن) و آبدیده شد. شرایط سخت خانواده برای مدتی او را از هنر و سینما دور کرد. اسکندر ناچار شد برای امرار معاش شغل پدری را ادامه دهد و کنار دست او به پاک کردن و پختن کله، پاچه، سیراب و شیردان مشغول شود. اسکندر در عین دوری از فرهنگ و هنر با خریدن فیلم‎‎های ویدیویی و در پی آن سی‎دی‎ فیلم‎‎های مجاز و غیرمجاز، به خوبی خود را در جریان سیر تطور سینمای ایران و جهان قرار می‎داد. بر اثر صعود قیمت ملک، اسکندر موفق شد قطعه زمین موروثی خود را که در چند کلیومتری جنوب غرب تهران قرار داشت، به قیمت شیرینی آب کند و به این ترتیب با به دست آوردن پشتوانه‎ای خوب و مطمئن، از بابی عالی دیگربار به عشق قدیمی خود مراجعه نماید. اسکندر تصمیم گرفت سرمایه خود را برای تولید فیلم‎‎های باحال در ژانر عشقی و حادثه‎ای و تعالی فرهنگ این مرز و بوم به‎کار بیندازد، اما از آن‎جا که تهیه و تولید فیلم‎‎های حادثه‎ای به هزینه زیاد احتیاج داشت و نیز دارای «ریکس» بالایی بود، ژانر عشقی را به‎عنوان حیطه اختصاصی خود برگزید و تاکنون موفق به ساخت 11 فیلم سینمایی شد که از آن جمله‎اند:

شهد عشق، عشق ضرب در سه،‎ مستطیل عشقی، شب‎‎های عشق‎آباد، عشق در چهار راه پاسداران و...

اسکندر همچنین در هشت فیلم از تولیدات «اسکندرفیلم» که مدیریت آن را بر عهده دارد، بازی کرده و علاوه‎بر خودش، دخترش، پسرش، بچه خواهرش، بچه برادرش، بچه باجناقش، خود باجناقش، همسایه پسرعمه‎اش و چندین و چند استعداد بازیگری دیگر را نیز کشف و معرفی کرده است. وی هم‎اینک مشغول بازی در فیلم «عشق پفکی» که یک کمدی - ملودرام اسیدی است، می‎باشد