گفت‎وگو با علي ثمری، دبیر سابق هیأت عالی گزینش کشور

عاقبت فرقه انحرافی نابودی است/ علی رجبی- سیدطاهر سیاح

حجت‎الاسلام علی ثمری از آن دسته روحانیونی است که قبل از مطرح شدن به‎عنوان یک چهره سیاسی، یک منبری شناخته شده برای مردم تهران است. آن‎هایی که در مراسم‎‎های مذهبی مسجد ارک و حسینیه لباس‌فروش‎های تهران شرکت کرده‎اند با خطابه‎‎های تند ایشان، آشنا هستند. علی ثمری بنا بر نزدیکی خانوادگی با محمود احمدی‎نژاد از جمله حامیان او در سال 84 بود که همراه با او به دولت راه یافت. دبیر شورای فرهنگی دولت، امام جماعت مسجد نهاد ریاست‎جمهوری و دبیر شورای عالی گزینش مهم‎ترین وظایفی بود که وی در مدت حضورش در دولت بر عده گرفت. او یکی از کسانی است که به‎دلیل انتقاد‎های صریح از گروه انحرافی از دولت کنار گذاشته شد. ایشان در طول مصاحبه دقت زیادی داشتند که نام افراد ذکر نشود و بعضی از سؤالات ما درباره گروه انحرافی را نیز بدون پاسخ گذاشتند. آن‎چه در ادامه می‎خوانید حاصل گفت‎وگوی دو ساعته ما با حجت‎الاسلام ثمری، امام جماعت فعلی مسجد انصارالحسین (علیه‎السلام):



به ابتدای دولت نهم برویم. چگونه شد که حاج آقا ثمری که همه او را به‎عنوان یک منبری معروف در تهران می‎شناختند، سر از دولت درآورد؟

آشنایی من با آقای احمدی‎نژاد ربطی به انتخابات ندارد. ما با ایشان رفیق قدیمی بودیم. پدر ایشان جزو نمازگزاران ثابت مسجد ما بود. من از قدیم نسبت به ایشان و خانواده ایشان ارادت داشته‎ام. بعد از پیروزی در انتخابات، خود آقای احمدی‎نژاد از من خواست که با ایشان همکاری کنم. بنده هم با توجه به شعار‎هایی که ایشان می‎داد كه به حق زنده‎کننده شعار‎های اول انقلاب و احیاکننده مرام‎‎های امام و منویات رهبری بود، احساس تکلیف کردم که با دولت ایشان همکاری کنم.

عده‎ای معتقدند چیزی که امروز از آن به‎عنوان جریان یا گروه انحرافی یاد می‎شود، یک‎شبه متولد نشده است، چراکه همین افراد از همان ابتدای دولت در پست‎‎هایی همچون معاونت رییس‎جمهوری قرار گرفته بودند. شما به‎عنوان کسی که در دولت حضور داشته‎اید، آیا با این نظر موافقید.

شاخص برای ما ولایت فقیه است. انتظاری که از اهل سیاست و دیانت می‎رود این است که بر طبق فرموده رهبری، مسائل را اصلی و فرعی کنند. نکته بعد این است که آقای مشایی نه‎تنها مسأله فرعی که مسأله‎ای جزیی است و ما باید به‎دنبال مسائل اصلی کشور باشیم. این افراد را نباید به‎عنوان یک جریان با عقبه اجتماعی نگاه کرد، بهترین عنوانی که برای این‎ها می‎توان به‎کار برد، فرقه است. نکته سومی که مطرح باید بشود این است که از همان ابتدا مکررا به رییس‎جمهوری درباره فرقه انحرافی تذکر داده شده، اما متأسفانه از همان زمان، ایشان به نصیحت خیرخواهانه دوستان، اطرافیان و حتی خانواده خودشان عمل نکردند. من از همان ابتدا با توجه به تکلیف شرعی خود و به‎عنوان فردی که مسئولیت فرهنگی نهاد را بر عهده داشتم و امام جماعت مسجد نهاد هم بودم، حداقل هفته‎ای سه یا چهار بار برای اعضا دولت صحبت کرده‌ام. مطالب و موارد متعددی از قرآن، احادیث و روایات را بر طبق سخن حضرت علی (علیه‎السلام) که فرموده‎اند «النصیحت لائمه المسلمین»، خدمت اعضای دولت بازگو می‎ساختم. اما طبیعت قدرت و ریاست این است که حالت طغیان و سرکشی را در انسان ایجاد می‎کند. خدا نیز در قرآن فرموده است که «إن الانسان لیطغی ان راه استغنی»؛ یعنی سنتی الهی است که اگر انسانی احساس کند دستش به دهانش می‎رسد، دوستان بد برای خود اتخاذ کند و از مدار خدایی فاصله بگیرد، طغیان خواهد کرد.

علاوه‎بر این نکته، متأسفانه به‎واسطه اقبال ویژه‎ای که مردم به دولت به‎خاطر خدمات بی‎نظیر به آن داشتند و پشتیبانی ویژه رهبری از دولت، عده‎ای که از آن‎ها باید به‎عنوان یک فرقه منحرف یاد کرد، طمع کردند و اتفاقاتی نظیر بحث رابطه با اسراییل، مدیریت انبیا، مکتب ایرانی و امثالهم را رقم زدند. این فرقه به این صورت عمل می‎کرد که با پیدا کردن خلا‎ءهای فکری در وجود بعضی افراد دولت به بهره‎گیری از آن‎ها پرداخت و منویات خود را در کشور پیش برد. که البته به حمدلله امروز با بیداری مردم این فرقه مهار شده و به کنج انزوا رفته است.

وظیفه ما در قبال این فرقه چیست و سرنوشت آن‎ها را چطور می‎بینید؟

برای مقابله با این فرقه وظیفه داریم، در زیر پرچم ولایت، شعار‎های انقلاب و مطالبات امام و رهبری را پیگیری کنیم و با توجه به منویات رهبری، روشنگری را در دستور کار خود قرار دهیم. رهبری سال گذشته تأکید فراوانی بر بصیرت همراه با تحلیل قوی داشتند. پیش‎بینی من است که رعایت این نکات که اشاره کردم خود به خود باعث خواهد شد که این جریاناتی که تحت نام فتنه و انحراف از آن‎ها یاد می‎شود، همان‎طور که الان در گوشه رینگ قرار دارند به کنج فراموشی نیز بروند. به‎طورمشخص این فرقه نیز همچون سایر فرقه‎‎هایی که در سالیان دور و نزدیک خواستند در راه انقلاب مشکل ایجاد کنند، از بین خواهند رفت طوری‎که نشانی از آن‎ها باقی نماند.

این روشنگری که فرمودید چه ابعادی دارد؟

مثال واضح روشنگری را در صحبت‎‎های اخیر رهبری با هیأت دولت دیدیم. رهبری در این دیدار فرمودند که دولت وعده‎‎هایی داده که باید بیاید و بگوید که درباره آن‎ها چه کرده است. رسانه‎ها باید دولت را در همین مورد بازخواست کنند و باید به‎دنبال این باشند که ببینند دولت به چه اندازه به وعده‎‎های خود عمل کرده. دولت نیز باید ضمن گفتن وعده‎‎های عملیاتی شده، همان‎طور که مقام معظم رهبری فرمودند، آن وعده‎‎هایی را که نتوانسته عملیاتی كند، را به مردم بگوید و دلیل عدم توفیق خود را نیز برای مردم شرح دهد و از آن‎ها عذرخواهی کند. این‎که شما اهالی رسانه چنین مسائلی را مطرح کنید، مصداق صریح روشنگری است. در بحث فرهنگی هم بار‎ها فرموده‎اند که رضایت ندارند. روشنگری یعنی آن‎که بیاییم در میدان و از دولت بخواهیم که پاسخ دهد که در برابر این مطالبات رهبری چه کرده است؟ چرا با این‎حال که رهبری به دفعات از شبیخون فرهنگی، تهاجم فرهنگي و جنگ فرهنگی سخن گفته، به‎دنبال تعطیل كردن گشت ارشاد و طرح عفاف و حجاب است؟ چرا با آن‎که رهبری از لزوم کار کارشناسی و ندادن وعده‎‎های دور از انتظار سخن گفته، این‎ها سخن از سه برابر شدن یارانه‎ها می‎کنند؟ مگر دولت در تأمین همین پرداخت‎ها گیر نکرده؛ پس چرا قول‎های بزرگ‎تر می‎دهد؟ ایشان فرمودند وعده‎‎هایی که می‎دهید را مراقب باشید که عملی شود. این‎که امروز شما در جمع قشری از جامعه که کارگر و زحمتکش هستند می‎گویید یارانه‎ها باید سه برابر شود و اصلا مبنایی برای ارائه این نظریه وجود ندارد، چیزی جز جلب توجه مردم برای انتخابات نیست؛ این را هر کسی می‎فهمد.

مشخصا درباره گلایه رهبری از بحث فرهنگی صحبت کردید. اما رییس‎جمهوری درست چند روز بعد از سخنان رهبری، از عدم اعتقاد به جنگ فرهنگی سخن گفت. روشنگری در این مورد چه جایگاهی دارد؟

نکته اصلی این است که ایشان به‎عنوان یک فرد می‎تواند اعتقاد نداشته باشد. اما امروز در جایگاهی قرار دارد که بنا بر سوگندی که خورده، باید مجری سیاست‎‎های نظام باشد. اگر رییس‎جمهوری می‎خواهد نقادی کند و جبهه فرهنگی را جبهه نمی‎داند، جایش در محیط‎‎های علمی و آکادمیک است. تریبون‎‎های عمومی جای تبیین و تفسیر و پیاده کردن سیاست‎‎های کلی نظام است که این سیاست‎‎ها را هم کسی جز ولایت تبیین نمی‎کند. این حرف‎ها، سخنانی است خلاف فرمایشات رهبری. این حرف‎ها، تریبونی نیست و جناب آقای رییس‎جمهوری اشتباه کردند که این حرف را زدند چراکه ایشان معصوم نیستند. البته عده‎ای دوره احمدی‎نژاد جمع شده‎اند و هر کاری ایشان انجام می‎دهد «سلمنا»، به‎به و چه‎چه می‎گویند.