میزگرد بررسی رفتار انگلیس با دانشجویان ایرانی با حضور دکتر عماد افروغ و مهندس عباس سلیمی‎نمین

برخورد انگلیسی/ رضا نساجي- مرتضي مهدوي‌راد

سلیمی‎نمین: در هر حال؛ علی‎رغم همه این عداوت‎ها که البته در شرایط بحرانی می‎توان چهره واقعی و عمق دشمنی‎شان را فهمید، من نمی‎دانم که چرا هنوز در برخورد رسمی با دولت انگلیس تعلل می‎شود. البته ما دانشجو‎ها از کینه نظام انگلیس نسبت به انقلاب اسلامی آگاه بودیم. یک روز من از سلولم بیرون آمدم و دیدم که نگهبان‎های انگلیسی، روي يك كاغذ، یک‎سری فحش‎‎های خیلی رکیک به امام نوشته و به دیوار مسیر عبور ما برای خوردن صبحانه چسبانده بودند برای این‎که روحیه ما را ضعیف کنند، در حالی‎که شاید اصلا امام را هم نمی‎شناختند. من وقتی این نفرت‎شان را مشاهده کردم، نامه‎ای به یک عزیزی نوشتم که «ما با مشاهده نفرت انگلیسی‎ها، درون‎مان احساسی تقویت می‎شود که باید زودتر به ایران برویم و ایران را با چنگ و دندان بسازیم تا پاسخی منطقی به کینه این‎ها باشد و دیگر نتوانند ما را عقب‎مانده و استعمارزده ببینند.» البته منظور، دولت انگلیس است، چون‎ من شخصا با مردم انگلیس خیلی محشور بوده‌ام و آن‎ها را آدم‎‎های بدی نمی‎دانم. من تعطیلات آخر هفته‎ها - شب‎‎های جمعه، شنبه و یک‎شنبه از ساعت 6 عصر تا 6 صبح - در کنتاکی فرای چیکن کار می‎کردم تا خرج تحصیلم را دربیاورم. لذا با مردم عادی هم سر و کار داشتم و رفتار دوستانه‎شان را می‎دیدم.

اما متأسفانه آن‎چه که من از مسئولین ایرانی در این سال‎ها دیدم، متناسب با این دشمنی‎‎های نظام انگلیس نبوده تا نتوانند همچنان از ما بهره ببرند. من خیلی روی این قضیه فکر کرده‎ام که ریشه این تساهل و تسامح بی‎دلیل چیست؟ در تحقیقاتم مشاهده کردم که در اوج خباثت‎ها و کین توزی‎‎های انگلیس، ما فقط سالی 2 میلیارد دلار تجهیزات نفتی به‎واسطه شرکت «کالا» در لندن از انگلیس می‎خریدیم؛ کالا‎های معمولی‌اي که می‎شد از کشور‎های دیگر هم خرید. در نهایت هم این شرکت با اعتراضات وسیع مردمی، تعطیل شد.

من می‎خواهم عطف به ماجرای اخیر سفارت انگلیس، توجه دانشجویان و مردم را به ابعاد مختلف سیاست انگلیس و مکانیزم تقابل او با انقلاب اسلامی جلب کنم. وگرنه این رفتار‎هایی که فراتر از مخالفت نمادین انجام شد و به اقدامات فیزیکی انجامید - البته من امیدوارم از سر احساس وظیفه و خلوص انجام شده باشد - هرگز نمی‎تواند راهگشای ما باشد. امیدوارم که دانشجویان بفهمند که چه کسانی این ماجرا را به افراط سوق دادند و در همراهی و اعتماد به آن‎ها تجدیدنظر کنند. چراکه این کار‎ها هم به‎لحاظ سیاسی به‎نفع انگلیسی‎هاست زيرا با آن، تبلیغات منفی علیه ایران می‎کنند و هم به‎لحاظ مالی مضر است. من به صراحت عرض می‎کنم که در مقابل رفتار پیچیده انگلیسی‎ها، نه تنها رفتار دانشجویان ما پیچیده و حساب شده نبود، که همراه با ساده لوحی و احساسات آنی هم بود. دانشجویان تصور نکنند که خسارات وارده، از جیب انگلیس می‎رود، نه خیر! انگلیسی‎ها برخلاف ما که خیلی راحت از حق شهدا و مردم خودمان می‎گذریم و انگلیسی‎ها را می‎بخشیم، به این راحتی‎ها گذشت نخواهند کرد و چندین برابر، خسارت خواهند گرفت. وگرنه ما در چندین مورد می‎توانستیم یقه آن‎ها را بگیریم، در خسارت‎‎های گروگان‌گیری سفارت ایران در لندن یا در مورد جانبازان شیمیایی جنگ تحمیلی که عوارض ناشی از سلاح‎‎های خریداری شده از انگلیس را تحمل می‎کنند و می‎بایست هزینه بسیار گزاف درمان و دارو را خودشان بپردازند و... در حالی‎که ما اگر تنها بر اساس همان معاهده‎‎های دیپلماتیک مرسوم و نه بیشتر، علیه انگلیس اقامه دعوی می‎کردیم، الان آن‎ها این‎قدر جسور نبودند.

اما مشکل کار کجاست؟ ما دانشجویان که رفتار انگلیسی‎ها را قبل از انقلاب می‎دیدیم، متوجه دوگانگی و پیچیدگی سیاست‎‎های آنان در قبال ایران بودیم. همان‎‎هایی که به ما فشار می‎آوردند، از طرف دیگر علاقه مند بودند تا روحانیون و بزرگان ما برای درمان بیماری‎های‎شان به انگلیس سفر کنند. همان پلیسی که ما را وحشیانه کتک می‎زد، در مقابل شخصیت‎‎های ما - آن‎هایی که زیاد سیاسی نبودند - سر خم می‎کرد و در اتومبیل‎شان را باز می‎کرد و حتی حسینیه و مسجد را هم در اختیارشان می‎گذاشت.

بعد از انقلاب هم که پیچیدگی رفتار آن‎ها بیشتر شد. یعنی افرادی را به‎کار گرفتند تا شخصیت‎‎های تعیین‎کننده ما را جلب کنند. مثلا یک فردی از سران انجمن حجتیه که مدتی رییس دخانیات بود و بعد دستگیر و مجددا آزاد شد - البته تبرئه شدن یا نشدنش معلوم نبود - به خدمت علما و بزرگان ما می‎رسید و آنان را تشویق می‎کرد که حتی برای بیماری‎‎های ساده شان، با یک سفارش او و بدون اخذ ویزا به انگلیس سفر کنند و چک‌آپ کامل انجام دهند. از طرف دیگر شايد سیل جذب دانشجو از میان مسئولین ما هستيم تا جایی‌که من به شوخی می‎گویم که ظاهرا آقای جاسبی این‎روش دادن مدرک و عضویت در هیأت علمی به مسئولین را از آن‎ها یاد گرفته است! ما یک‎بار متوجه شدیم که دبیر شورای عالی امنیت ما هم‎زمان با کارش، دانشجوی انگلیس است. دبیر سیاسی شورا هم همین‎طور! مشخص است که با این مشغله‎ها نمی‎توانستند در کلاس و امتحان هم حاضر شوند و لذا مدرک‎شان را هم از طریق حمایت سیاسی و نفوذ می‎گرفتند. خب مشخص است که این طرز تحصیل و مدرک گرفتن، آن‎ها را نمک گیر خواهد کرد. به‎نظر شما در یک کشوری که دائم در ستیز با سیاست‎‎های خصمانه انگلیس است، درست است که دبیر شورای عالی امنیتش که قرارست پاسخ شایسته به این خصومت‎ها بدهد، مدیون انگلیسی‎ها باشد؟

انگلیسی‎ها همه جا با خصومت برخورد نمی‎کنند. با دادن امتیازات فردی به برخی، می‎کوشند تا امتیازات کلان ملی بگیرند. ما باید این امتیازات فردی را بشناسیم. دانشجوی ما برای ابتر کردن اقدامات انگلیس، باید این مکانیزم‎ها را بشناسد و عقیم بگذارد وگرنه انگلیسی‎ها عقب نشینی نخواهند کرد. نظام انگلیس یک نظام بسیار خبیث و کثیفی است، نباید گول ژست قلدرشان را خورد. همین‎ها اگر ببینند که منافع اقتصادی‎شان در خطر است، چنان به‎دست و پا می‎افتند که نگو. من مثالی برای شما می‎زنم. در اسناد تاریخی، نامه‎ای از لورنس- جاسوس انگلیسی در شبه جزیزه عربستان مشهور به لورنس عربستان که قرار بود شیوخ عرب را علیه حکومت عثمانی بشوراند - هست که به لندن نوشته: شیوخ عرب به من نظر سوء دارند و درخواست‎‎های غیراخلاقی می‎کنند. لندن هم پاسخ می‎دهد که هر کاری که بتواند به منافع پادشاهی بریتانیا کمک کند، جایز است! انگلیسی‎ها برای تأمین منافع مالی حاضرند به هر خفتی تن بدهند. اما این‎که می‎بینید هر بلایی مي‌خواهند سر ما می‎آورند و نگرانی از لطمات اقتصادی هم ندارند، علتش ضعف خود ماست. باید کشف کرد که این غیرت ملی و انقلابی ما کجا معامله شده است. البته لازم نیست امتیازات داده شده، خیلی سنگین باشد. کما این‎که امروز هم گفته می‎شود که فرزند فلان مسئول، بورس انگلیس است یا امکانات تحصیلی و مدرک از کجا می‎گیرد و...

حال با توجه به تجربه شما مبارزه با انگلیس، چه تحلیلی از رخداد‎های اخیر دارید؟

افروغ: من نمی‎دانم علت چیست. ما یا در سیاست «نه شرقی- نه غربی»مان شک پیدا کرده‎ایم و یا این‎که به آن عمل نمی‎کنیم. غرب که صرفا آمریکا نیست، شرق هم که صرف شوروی نبود، این‎همه دشمنی و خاطره منفی هم که از انگلیس داریم. از کودتای 1299 و کودتای 28 مرداد گرفته تا دشمنی‎های‎شان با انقلاب. پس علت تعلل در مقابل انگلیس چیست؟

آقای سلیمی‎نمین در این بحث دریچه خوبی را باز کردند. سؤال خوبی است که چرا متناسب با رفتار انگلیسی‎ها با آن‎ها برخورد نمی‎شود؟ گفته می‎شود که بسیاری از آقازاده‌ها در انگلیس تحصیل می‎کنند. بسیاری از بورسیه‎ها مربوط به مسئولین است. صراحت و جرأت بیان آقای سلیمی به من هم جسارت داد تا در مورد ماجرای اخیر، انتقادی بحث کنم. انقلابی بودن، با تدبیر کردن و حکیمانه اندیشیدن منافاتی ندارد. انقلاب ما سراسر حکمت و تدبیر بود. فعالیت‎‎های دانشجویی ما هم عموما با اندیشه و تدبیر و دقت نظر همراه بود. فقط مرگ بر... و درود بر... نبود. علاوه‎بر شور، شعور هم داشت. اما آیا مسأله اخیر سفارت انگلیس، به اندازه شور و هیجانش، با شعور هم همراه بود؟ و آیا اصلا با تسخیر لانه جاسوسی قابل‎مقایسه است؟ من گذشته از انگیزه خالصانه برخی بچه‎‎های دانشجو، نسبت به محرک‎‎های بیرونی برای تحت‎الشعاع قرار دادن ماجرای اختلاس مشکوکم. نمی‎خواهم وارد جزییات بشوم، اما بسیار مشکوکم به برخی جریانات محرک.

از طرف دیگر، می‎بینیم که «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر انگلیس»‎‎های ما هم از سر تدبیر نیست و حتی اصل را زیر سؤال می‎برد. من می‎ترسم که اگر نتوانیم به‎واسطه برخی اشتباه‌‎ها و افراط‎ها، با صلابت از آن‎چه که در مقابل استکبار انجام می‎دهیم، دفاع کنیم و اصل استکبارستیزی ما خدشه‎دار شود. و حتی در نتیجه این رفتار‎های شتابزده، 13 آبان هم زیر سؤال برود. ضمن این‎که در مقایسه ميان اقدامات امروز و 13 آبان، باید شرایط مکانی و زمانی را هم در نظر گرفت. برای این‎که بفهمیم کجا‎ها تندروی کرده‎ایم، بیایید فرض کنیم که عده‎ای وارد سفارت ما شوند و همین کار‎ها را با ما بکنند. به‎نظر من تجمع اعتراضی در مقابل سفارت انگلیس کاملا به‎جاست، اما ورود به سفارت انگلیس و آسیب‎زدن به آن‎جا و پایین کشیدن پرچم سفارت و توهین به عکس ملکه‎شان را نمی‎توانم بپذیرم. حال ممکن است عده‎ای به من تهمت بزنند که دیگر ضد‎انگلیس نیست، اشکالی ندارد. به‎نظر من کار‎های محتوایی و مدبرانه، تحت‎تأثیر کار‎های شکلی و هیجانی قرار گرفته است. حال آن‎که مقام معظم رهبری در جایی فرموده بودند کاری کنید که دیپلماسی جهانی به‎نفع شما باشد. اما من می‎بینم که دیپلماسی جهانی و اذهان عمومی علیه ما تحریک شده است.

سلیمی‎نمین: حتی خود دستگاه دیپلماسی ما هم عقب‎نشینی کرد. وزیر امور خارجه عذرخواهی کرد، استاندار هم برای دلجویی به سفارت رفت و... اما نکته‎ای که در این‎جا باید به آن اشاره کرد، اینست که تطبیق ماجرای اخیر با 13 آبان 58 و طرح موضوعاتی از قبیل «انقلاب سوم»، نشان‎دهنده بینش نازل سیاسی است. تسخیر لانه جاسوسی در شرایطی بود که ما واقعا نظام سیاسی مستقری نداشتیم. ضمن این‎که برایند عملکرد دولت موقت نشان می‎داد که نه‎تنها ضدیت در مقابل دشمنان وجود ندارد بلکه برخی افراد با دشمن همکاری دارند. به‌خصوص برخی استانداران مرزی که تجزیه طلبان و ضد‎انقلاب را حمایت می‎کردند. به‎عنوان مثال وقتی فردی که نماینده آقای بازرگان برای مذاکره با گروهک کومله بود، مدتی ناپدید شد؛ همه تصور می‎کردند که گروگان گرفته شده است، اما معلوم شد که ایشان با آن‎ها همراه شده و حتی مدتی هم با ایشان زندگی کرده است. خب با چنین افرادی نمی‎شد به جنگ ضد‎انقلاب رفت. در شرایطی که آریانا در مرز ترکیه، پالبزيان در مرز کردستان، در مرز کویته پاکستان و... نیرو‎های ضد‎انقلاب را جمع کرده بودند؛ دانشجویان به‎درستی تشخیص دادند که این شرایط قابل تحمل نیست و البته با آگاهی و هوشمندی هم کاری را صورت دادند. اما در شرایط کنونی اگر ما اسناد و مدارکی درباره باغ قلهک داریم، باید از قوه قضاییه بخواهیم که پی‌گیری کند. در مورد مسائل دیگر هم باید از کانال‎‎های قانونی پی‌گیری کرد نه اين‌كه اقداماتی را انجام دهيد که بهانه خیلی خوبی به دست انگلیسی‌ها می‎دهد. کما این‎که الان هم بهانه به دست آن‌ها داده شده و در تبلیغات‎شان علیه ایران روی این رفتار‎ها مانور می‎دهند. تظاهرات و اقدامات تبلیغاتی خوب است، البته همراه با ارائه اسناد و مدارک علیه مفاسد قدیم و اخیر انگلیس. آن‎هم در شرایطی که مجلس اقدام مثبتی انجام داده است

روایت سرکوب رسانه‎ای و پلیسی بريتانيا عليه اعتراض دانشجویان ایرانی در اردیبهشت 59

رسانه‌هاي آمريكايي انگليس/ رضا شهيدي

ماجرای گروگان‎گیری در سفارت ایران در اردیبهشت 1359، یکی از نقاط عطف فعالیت انجمن اسلامی دانشجویان ایران در بریتانیاست. چراکه حضور فعال حدودا ۳۰۰ تن از دانشجویان انجمن اسلامی در جلوی سفارت ایران در لندن، نقش مؤثری در پایان دادن به این جریان داشت. از طرف دیگر تجمع این دانشجویان، عرصه مجادله یک‎طرفه آنان با ضد‎انقلاب مستقر در انگلیس، نژادپرست‎‎های انگلیسی، آمریکایی‎‎های مقیم لندن و همچنین رسانه‎‎های گروهی غربی شد که می‎خواستند ضمن پوشش یک‎طرفه ماجرا، غربی‎ها را انسان‎هایی بزرگ و ایرانیان را مشتی اراذل و اوباش قلمداد کنند.

در طول شش روز گروگان‎گیری، تظاهرات دانشجویان و ایرانیان در جلوی سفارت و نماز جماعت آن در پیاده‎رو خیابان به امامت یکی از روحانیان جوان ایرانی مقیم لندن ادامه داشت و دسته جات مختلف ایرانیان مقیم انگلیس، سراسر شب را در اطراف ساختمان سفارت با شعار‎هایی مانند «مرگ بر کارتر»، مي‌گذرانند. در مقابل، گروهی از آمریکایی‎‎های مقیم لندن با همراهی طرف‎داران شاه مخلوع، تظاهرات موازی علیه ایرانیان به راه انداختند که به شلوغی محوطه مقابل سفارت ایران و ابتدای هایدپارک انجامید. این ماجرا کمی بعد با حضور جوانان نژادپرست انگلیسی به خشونت گرایید. در این میان، تظاهرات دانشجویان مسلمان در اطراف سفارت، توسط پلیس سرکوب شده و یک ایرانی و چند پلیس، زخمی و چند ایرانی نیز بازداشت شدند.

تظاهرات دانشجویان مسلمان در مقابل سفارت، بهانه دیگری به‎دست داد تا با ایجاد درگیری مصنوعی با دانشجویان، آنان را عده‎ای هرج‎ومرج‎طلب معرفی کنند که با به‎راه انداختن جنگ خیابانی و مجروح کردن افراد پلیس - حتی برای پلیسی که سعی در آزاد کردن هم‎وطنان‎شان دارد - مزاحمت ایجاد می‎کنند. رسانه‎‎های انگلیسی همچنین تلاش کردند تا القا کنند که دانشجویان در شعارهای‎شان به نخست‎وزیر بریتانیا توهین کرده‎اند و از این طریق زمینه فکری مردم را برای بیرون راندن دانشجویان ایرانی و بدرفتاری پلیس با آنان فراهم ساختند. تا جایی‎که رفتار فاشیستی پلیس با دانشجویان و ضرب و شتم و دستگیری آنان، هیچ عکس‎العملی در میان مردم لندن برنیانگیخت.

کارناوال مسخره گروهی از طرف‎داران شاهپور بختیار و همچنین نشنال فرانت‎‎های انگلیسی (ملی‎گرایان افراطی و نژادپرستانی که معتقد به برتری سفید‎ها و مخالف حضور پاکستانی‎ها و سیاهان در بریتانیا هستند) در مقابل تظاهرات ایرانی‎ها و شعار‎های رکیک آنان علیه ایران و انقلاب، نمونه‎ای از پیامد‎های این جوسازی بود. این‎ها آنچنان دیوانگانی بودند که در مقابل شعار «مرگ بر CIA» ایرانی‎ها، شعار «درود بر CIA » می‎دادند! یا هنگامی که یکی از فعالان انجمن‎‎های اسلامی در سخنرانی خود در جمع حضار، شمه‎ای از جنایات شاه و آمریکایی‎ها در ایران را بر می‎شمرد، نژادپرست‎ها کف و سوت می‎زدند و شادی می‎کردند! حتی پس از پایان ماجرا‎ها هم گروه‎‎هایی از مردم به حدی تحریک شده بودند که در شهر‎های مختلف بریتانیا، به ایرانیان حمله می‎کردند، که گاهی به‎صورت حمله به منازل آن‎ها و مجروح کردن ایشان درمی‎آمد!

در حالی‎که پلیس مدت 48 ساعت برادران و خواهران دانشجو را در حلقه محاصره خود، از آب و غذا و احتیاجات ضروری محروم کرده بود، هنوز هم رسانه‎‎های گروهی، بدرفتاری را از طرف دانشجویان می‎دانستند و مسأله عدم پذیرش آنان و سخت‎گیری در این زمینه را مورد تأکید قرار می‎دادند. بدین ترتیب در طول شش روز گروگان‎گیری، چنان شست‎وشوی مغزی انجام شده بود که مردم فراموش کرده بودند 19 انسان عموما ایرانی در سفارت ایرانی اسیر شده‎اند، بلکه دغدغه مردم انگلیس این شده بود که گروگان‎های آمریکایی باید زودتر آزاد شوند. هرچه اشغال سفارت ایران بیشتر به طول می‎انجامید، کاسه صبر مردم انگلیس هم در آزادی جاسوس‎های آمریکایی لبریز‎تر می‎شد.

در حین ماجرا، گروه‎‎های خبری با تهیه گزارشات پیاپی از احوال گروگان‎های انگلیسی درون سفارت و ذکر زندگی آن‎ها و مصاحبه با اقوام و آشنایان آنان سعی می‎کردند تا احساسات مردم را بیشتر تحریک کنند (نظیر کاری که رسانه‎‎های آمریکایی درباره گروگان‎های تهران انجام می‎دادند) همچنین با مقایسه اشغال سفارت در لندن با جریان اشغال لانه جاسوسی، در تلاش بودند تا حس هم‎دردی مردم بریتانیا نسبت به آمریکاییان و خانواده‎‎های گروگان‎ها را برانگیزانند. رسانه‎‎های گروهی حاضر در صحنه سفارت لندن، در تمام مدت به‎جای تحلیل و بررسی صحیح مسأله، فقط به گزارش‎های احساسی می‎پرداختند، حتی درباره چیز‎هایی از قبیل نوع غذا برای گروگان‎ها، مبلغ پرداختی آن و... هدف از این کار مشغول داشتن ذهن مردم به ماجرا و نیز بزرگ‎نمایی فعالیت‎‎های پلیس و دولت بریتانیا برای حل مسأله بود.

در مرحله بعدی بازی رسانه‎ای انگلیسی‎ها، شوهر یکی از کارمندان زن سفارت به نام خانم «صناعی» در مصاحبه با تلویزیون BBC گفته بود: «اشغال‎گران سفارت، خواستار احیای حقوق بشرند!» BBC همچنین عکس عریان این خانم را در کنار ساحل نشان داده بود که تأثیر منفی زیادی در روحیه ایرانیان و مسلمانان بریتانیا داشت. به‎طوری‎که مسلمانان غیرایرانی بعد‎ها در تماس با کنسول‎گری ایران، از این ماجرا شکایت کرده بودند.

این مانور رسانه‎ای بر روی زنان طاغوتی حاضر در سفارت، در شرایطی بود که هیچ اشاره‎ای به شجاعت دو تن از خواهران مؤمن و مسلمان حاضر در سفارت نمی‎شد که در همان ساعات اولیه تسخیر با شجاعت و با وجود دستور ایست و شلیک گلوله از جانب تروریست‎ها، تسلیم نشده و موفق به فرار شدند. اما خبرگزاری‎ها هرگز در این‎باره سخن نگفتند و شاید به‎نفع‎شان نبود که زنانی قهرمان با چادر و حجاب را در تلویزیون‎های‎شان تصویر کنند. در حالی‎که خانم منشی بی‎حجاب سفارت را نشان می‎دادند که از ترس بی‎هوش شده و در آغوش یکی از افراد پلیس تا آمبولانس حمل می‎شود.

از طرف دیگر، در شرایطی که خواهران مسلمان حتی با داشتن فرزند شیرخواره مدت 48 در سرمای خیابان بدون آب و غذا مقاومت می‎کردند، مصاحبه‎ای در تلویزیون انگلیس پخش شد تا روحیه ایرانیان را در هم شکنند؛ مصاحبه با خانم بی‎حجابی که تروریست‎ها آزادش کرده بودند و او تأسف می‎خورد که چرا در مقابل آزادی‎اش از آن‎ها تشکر نکرده است! هم‎زمان عکس لوند یکی دیگر از خانم‎‎های طاغوتی سفارت در روزنامه‎ها به‎عنوان «ملکه زیبایی» ضربه شدیدی به مردم ایران و مسلمانان دل‎بسته به انقلاب اسلامی بود. نهایت بازی سیاسی انگلیسی‎ها در این‎باره زمانی بود که دوربین‎شان سری به سفارت عراق زد و خانم محجبه‎ای را نشان داد که در کنار پرچم کشورش ایستاده است.

کار رسانه‎ها البته به این‎جا ختم نشد. بعد از پایان عملیات آزادسازی، روزنامه‎ها با آب و تاب به شرح آن پرداختند تا انگلیسی‎ها تحریک و به ملیت و دولت خود مغرور شوند، همچنان‎که تیتر روزنامه‎‎های انگلیسی هم این بود: «مغرور باش!» این‎گونه بود که انگلیسی‎ها خود را سرور عالم و حتی نجات‎دهنده آینده آمریکایی‎ها تصور کردند.

در مقابل، آنان کار توهین به ایران و انقلاب را به‎جایی رساندند که حتی از توهین به شهدای سفارت هم دریغ نکردند. روزنامه انگلیسی دیلی میرور، در گزارشی نوشت که عباس لواسانی خودش موجب مرگ خودش شد به این معنا که وقتی تروریست‎ها روی دیوار عبارت توهین‎آمیزی علیه امام خمینی نوشتند، لواسانی بدون توجه به توصیه گروگان‎ها خاطرنشان کرد که ترجیح می‎دهد بمیرد و در برابر آن‎ها خاموش نماند. سرانجام هم تروریست‎ها او را به طبقه زیرزمین برده و پس از کشتن، جسدش را به خیابان انداختند.