10 شعر کربلایی

خیمه خورشید سوخت

ریاضی یزدی

بوی بهشت می‎وزد از کربلای تو

ای کشته، باد جان دو عالم فدای تو

برخیز و باز بر سر نی آیه‎ای بخوان

ای من فدای آن سرِ از تن جدای تو

اندر منا ذبیح یکی بود و زنده رفت

ای صد ذبیح کشته شده در منای تو

رفتی به پاس حُرمت کعبه به کربلا

شد کعبه حقیقی دل کربلای تو

اجر هزار عمره و حج در طواف تست

ای مروه و صفا به فدای صفای تو

تا با نماز خوف تو گردد قبول حق

شد سجده‎گاه اهل یقین خاک پای تو

با گفتن رضا بقضائک به قتلگاه

شد متحد رضای خدا با رضای تو

تو هرچه داشتی به خدا دادی، ای حسین

فردا خداست جل جلاله جزای تو

خون خداست خون تو و جز خدای نیست

ای کشته خدا! به خدا خون‎بهای تو



حجت‎الاسلام نیر تبریزی

ای در غم تو ارض و سما خون گریسته

ماهی در آب و وحش به هامون گریسته

وی روز و شب به یاد لبت چشم روزگار

نیل و فرات و دجله و جیحون گریسته

از تابش سرت به سنان چشم آفتاب

اشک شفق به دامن گردون گریسته

در آسمان ز دود خیام عفاف تو

چشم مسیح اشک جگر خون گریسته

با درد اشتیاق تو در وادی جنون

لیلی بهانه کرده و مجنون گریسته

تنها نه چشم دوست به حال تو اشکبار

خنجر به دست دشمن تو خون گریسته

آدم پی عزای تو از روضه بهشت

خرگاه درد و غم، زده بیرون گریسته



محمدجواد غفورزاده(شفق)

ای گردش چشمان تو سرچشمه هستی

ما محو تو هستیم، تو حیران که هستی؟

خورشید که سرچشمه زیبایی و نور است

از میکده چشم تو آموخته مستی

تا جرعه‎ای از عشق تو ریزند به‎جامش

هر لاله کند دعوی پیمانه به دستی

از چار طرف محو تماشای تو هستند

هفتاد و دو آیینه توحیدپرستی

وا کرد در مسجدالاقصای یقین را

تکبیره‎الاحرام نمازی که تو بستی

تا وا شدن پنجره هرگز نزدی پلک

تا خون شدن حنجره از پا ننشستی

ای کاش که گل‎‎های عطشناک نبینند

در دیده خود خار غمی را که شکستی

یک گوشه چشم تو مرا از دو جهان بس

ای گردش چشمان تو سرچشمه هستی



حسین منزوی

داغِ که داری امشب؟ ‎ای آسمان خاموش!

داغ کدام خورشید؟‎ ای مادرِ سیه‎پوش!

این سرخی شفق نیست، خون شقیقه کیست

که می‎چکد به رؤیت از گوش و از بناگوش؟

طشت زری‎ست خورشید، گلگون، لبالب از خون

تیغِ که باز کرده‎ست خون از رگ سیاووش؟

این کشته کیست دیگر؟ ترکیب دُب ‎اصغر

تابوت کوچک کیست که می‎برند بر دوش؟

تا هر ستاره زخمی‎ست از عشق بر تن تو

از زخم‎‎های عشقت خونِ که می‎زند جوش؟

نامی که چون کتیبه‎ست بر سنگِ روزگاران

یادش اگرچه خاموش، کی می‎شود فراموش؟

ماه مرا فرو برد، چاه محاق هشدار

ای قافله! که افتاد بیرق ز دست چاووش

در قلعه که افتاد آتش؟ که در افق‎ها

از پشت شعله و دود، پیداست برج و باروش



حبیب‎الله چایچیان (حسان)

امشب شهادت‎نامه عشاق امضا می‎شود

فردا ز خون عاشقان این دشت دریا می‎شود

امشب کنار یکدگر بنشسته آل‎مصطفی

فردا پریشان جمع‎شان چون قلب زهرا می‎شود

امشب صدای خواندن قرآن به گوش آید ولی

فردا صدای الامان زین دشت برپا می‎شود

امشب کنار مادرش لب‎تشنه اصغر خفته است

فردا خدایا بسترش آغوش صحرا می‎شود

امشب رقیه حلقه زرین اگر دارد به گوش

فردا دریغ این گوشوار، از گوش او وا می‎شود

امشب بود جای علی آغوش گرم مادرش

فردا چو گل‎‎ها پیکرش پامال اعدا می‎شود

امشب گرفته در میان اصحاب، ثارالله را

فردا عزیز فاطمه بی‎یار و تنها می‎شود

امشب به دست شاه دین، باشد سلیمانی نگین

فردا به دست ساربان، این حلقه یغما می‎شود

امشب سَر سِر خدا بر دامن زینب بُوَد

فردا انیس خولی و دیر نصاری می‎شود

ترسم زمین و آسمان، زیر و زبر گردد حسان

فردا اسارت‎نامه زینب چو اجرا می‎شود



عمران صلاحی

تعزیه

باد‎ها

نوحه‎خوان

بید‎ها

دسته زنجیرزن

لاله‎‎ها

سینه‎زنانِ حرمِ باغچه



باد‎ها

در جنون

بید‎ها

واژگون

لاله‎‎ها

غرق خون



خیمه خورشید سوخت

برگ‎‎ها

گریه‎کنان ریختند

آسمان

کرده به تن پیرهن تعزیه

طبل عزا را بنواز‎ای فلک...



یوسفعلی میرشکاک

خیز و جامه نیلی کن روزگار ماتم شد

دور عاشقان آمد نوبت محرم شد

نبض جاده بیدار از بوی خون خورشید است

کوفه رفتن مسلم گوییا مسلم شد

پای خون دل واکن دست موج پیدا کن

رو به‎سوی دریا کن ساحلی فراهم شد

هرکه رو به دریا کرد آبروی ساحل شد

خنده را ز خاطر برد آن‎که گریه محرم شد

تشنه اضطراب آورد آب می‎شود عباس

گو فرات خیبر شو، مرتضی مصمم شد

نوبت حسین آمد کآورد به میدان رو

نه فلک به جوش آمد منقلب دو عالم شد

خاک شعله‎پوش آمد چرخ در خروش آمد

آسمان به جوش آمد کشته اسم اعظم شد

بر سر از غم زهرا خاک می‎کند مریم

با مصیبت خاتم تازه داغ آدم شد



دشمن حسین افکند ار به چاه یوسف را

چاه، چشمه کوثر گریه، آب کوثر شد

گرچه عقده دل بود، آبروی بیدل بود

کز هجوم فرصت‎‎ها این فغان فراهم شد



محمدعلی مجاهدی

آن‎چه از من خواستی با کاروان آورده‎ام

یک گلستان گل به رسم ارمغان آورده‎ام

از در و دیوار عالم فتنه می‎بارید و من

بی‎پناهان را بدین دارالامان آورده‎ام

اندر این ره از جرس هم بانگ یاری برنخاست

کاروان را تا بدین‎جا با فغان آورده‎ام

بس که من منزل به منزل در غمت نالیده‎ام

همرهان خویش را چون خود به‎جان آورده‎ام

تا نگویی زین سفر با دست خالی آمدم

یک جهان درد و غم و سوز نهان آورده‎ام

قصه ویرانه شام ار نپرسی بهتر است

چون از آن گلزار پیغام خزان آورده‎ام

خرمنی موی سپید و دامنی خون جگر

پیکری بی‎جان و جسمی ناتوان آورده‎ام

دیده بودم با یتیمان مهربانی می‎کنی

این یتیمان را به‎سوی آستان آورده‎ام

دیده بودم تشنگی از دل قرارت برده بود

از برایت دامنی اشک روان آورده‎ام

تا به دشت نینوا بهرت عزاداری کنم

یک نیستان ناله و آه و فغان آورده‎ام

تا نثارت سازم و گردم بلاگردان تو

در کف خود از برایت نقد جان آورده‎ام

نقد جان را ارزشی نبود، ولی شادم چو مور

هدیه‎ای سوی سلیمان زمان آورده‎ام

هاتفی پروانه را می‎گفت کز این مرثیت

در فغان اهل زمین و آسمان آورده‎ام



حسین اسرافیلی

دارد از گرد راه می‎آید

هم‎تبار قبیله طوفان

نامه کوفیان به خورجینش

همره شوق بیعت و پیمان

با شتاب از کناره می‎گذرد

چفیه و چهره‎اش غبارآلود

می‎رود همچو باد در دل دشت

نفس باره‎اش بخارآلود

می‎کند سایه‎بان چشمانش

دست را همچو شاخه زیتون

پیش از این در کرانه پیدا بود

سایه تک‎سوار آتش و خون

باز در حجم دشت می‎پیچد

گرد سُم سپید رهوارش

شیهه اسبِ رعد را ماند

می‎کشد تا مقام دیدارش

گزمه‎‎های گرسنه می‎بویند

جای گام تو را چنان کفتار

با توام با تو ای شجاعت قوم

یاور عشق، ای پلنگ شکار

دیرگاهی‎ست تا نیاشفته‎ست

طعم پیکار و تیغ، ذائقه را

ابر‎های عقیم تشنه لبند

آتشین نعره‎‎های صاعقه را

با تو این مرهم کدامین زخم

با تو این آتش کدام آه است؟

از کدامین سپیده می‎آیی

همره آفتاب تیغ به دست؟

با تو عطشانی قبیله ماست

از لهیب کویر می‎آیی

از لب چاک چاک تو پیداست

کز نمک‎زار پیر می‎آیی

رایت عاشقی به دوش سوار

می‎رسد خسته، تشنه، گردآلود

بر لبانش نشسته هرم کویر

چشم در انتظار چشمه و رود

می‎رسد مرد، لیک افسرده‎ست

آتش سینه‎‎های پر فریاد

بسته بر آفتاب پنجره را

دست پندار «هرچه بادا باد»

گزمگان پلید می‎جویند

سایه مرد را به دشنه و تیغ

خیل اهریمنان که می‎دارند

آب را از لبان تشنه دریغ

قاصد کاروان بیداری!

مرد‎های قبیله در خوابند

بازگرد، ای سوار دریادل

کوفیان پای‎بست مردابند

اینک این مسلم است خون‎آلود

در حصار ددان زشت آیین

دست‎‎ها بسته و توانش نیست

می‎برندش فراز برج به کین

می‎رود در میان جلادان

تا برآید فراز چوبه دار

می‎کند سوی مکه مرد خطاب

کای حسین، ای امام، ای سردار

غیرتی نیست کوفه را، برگرد

بیعتی سست بود و بشکسته‎ست

آن‎که می‎کرد دعوت خورشید

خدمت شام را کمر بسته‎ست



افشین علاء

پیش چشمم تو را سر بریدند

دست‎هایم ولی بی‎رمق بود

بر زبانم در آن لحظه جاری

قل اعوذ برب الفلق بود

گفتی «آیا کسی یار من نیست؟»

قفل بر دست و دندان من بود

لحظه‎ای تب امانم نمی‎داد

بی‎تو آن خیمه زندان من بود

کاش می‎شد که من هم بیایم

در سپاهت علمدار باشم

کاش تقدیرم از من نمی‎خواست

تا که در خیمه بیمار باشم

ماندم و در غروبی نفس‎گیر

روی آن نیزه دیدم سرت را

ماندم و از زمین جمع کردم

پاره‎‎های تنِ اکبرت را

ماندم و تا ابد دادم از کف

طاقت و تاب بعد از ابوالفضل

ماندم و ماند کابوس یک عمر

خوردن آب بعد از ابوالفضل

ماندم و بغض سنگین زینب

تا ابد حلقه زد بر گلویم

ماندم و دیدم افتاده بر خاک

قاسم آن یادگار عمویم

گفتم ای‎کاش کابوس باشد

گفتم این صحنه شاید خیالی‎ست

یادم از طفل شش ماه آمد

یادم آمد که گهواره خالی‎ست

پیش چشمم تو را سر بریدند

دست‎هایم ولی بی‎رمق بود

بر زبانم در آن لحظه جاری

قل اعوذ برب الفلق بود...