مديريت سازمان صدا و سيما يكي از پردغدغهترين مشاغل سياسي كشور است. بخشي از اين مصايب را با هم مرور ميكنيم؛
1- انتظارات و توقعات لحظهاي: تلفن همراه رييس سازمان مدام زنگ ميزند، فلان خبر، جمله آقاي مهمان فلان برنامه، ملودي ترانه پاياني سريال بهمان و غلطهاي گفتاري مجريان و اشتباهات آماري و... چهرههاي مختلف زنگ ميزنند و انتظارات خود، دوستان، گروه سياسي همسو و حتي اقوام و فرزندانشان را بيان ميكنند و مطالبه نيز هم.
2- تنوع مخاطب و تكثر توليدات، آنقدر زياد است كه ايجاد توازن و گرايشهاي سياسي و فرهنگي، چنان پيچيده و زياد است كه صدا و سيما فقط بايد مراقب باشد كسي ناراحت نشود. نقد و تمجيد و تبيين و ديگر رويكردهاي مرسوم نسبت به امور فرهنگي بماند براي بعد؛ شايد وقتي ديگر.
3- در نظام تكرسانهاي (در بعد صوتي و تصويري)، دغدغههاي سياسي پيچيده است. وقتي خبري يك جملهاي تنظيم ميشود، رعايت ملاحظاتي از قبيل مسايل جهاني اسلام، مسلمانان، انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي، ضروري است.
منافع ملي، منافع و توقعات گروهها و جناحهاي سياسي كشور، دلمشغوليها و حساسيتهاي استاني، شهرستاني و... از جمله چيزهايي است كه يك دبير خبر بايد به همه اين امور توجه كند تا بتواند جملهاي بنويسد و معمولا امور بسياري از قلم ميافتد.
5- صدا و سيما، سازماني بزرگ با ساختار عريض و طويل و نيروي انساني نسبتا ماهر و تحصيل كرده و با گسترهاي ملي است. توجه به سه بعد امور فني، مسايل سياسي و مقوله توليد، اساسيترين دغدغههاي مدير اين سازمان است. مشكلات سياسي سازمان در دوره آقاي محمد هاشمي تا حد مطلوبي مرتفع شد. مقوله فني در زمان آقاي لاريجاني، با حضور تيم قدرتمند جهاد خودكفايي فني مورد توجه قرار گرفت و حالا نوبت، توليد است و ما ادراك مالتوليد؟!
6- توليد فيلم و سريال و ديگر برنامه هاي تفريحي توليدات تفنني، شايد سختترين كار اين صدا و سيما باشد. مهم نيست دستگاههاي نظارتي چه ميخواهند و چه كسي نگران اين است كه فلان معاون و يا رييس شبكه چه ميخواهد؟ كار دست كارگردان و عوامل اجرايي برنامه است. انبوهي از ملاحظات و مطالبات در برابر گرايش و ميل عوامل توليد بيتأثير است. حالا رييس سازمان چه بايد بكند؟!
7- صدا و سيما دانشگاه است. دانشگاهي عمومي. اين رأي امام بود. براي اداره اين دانشگاه عمومي، مهمترين مسئله رقابت سخت صدا و سيماي ايراني اسلامي با توليدات بيش از هزار و 600 شبكه ماهوارهاي و انبوه فيلم و سريال خارجي است كه به آساني وارد كشور ميشوند. ميخواهيم با توليدات جذاب (جذابيت نفساني و غيرنفساني) خارجي رقابت كنيم، ولي اين واقعيت بهشدت آزاردهنده، دامنگير صدا و سيماي ماست كه بخشي از توليداتمان از حيث كيفي توان رقابت ندارد و اگر بخواهيم همه جوانب را بهطور كامل در نظر بگيريم و (بهطوريكه ملاحظات خرد و كلان همه طرفهاي صاحبنظر را رعايت كنيم)، شايد در بعضي موضوعات و مناسبتها نتوانيم كاري توليد كنيم. حال مسئول اين سازمان، هم بايد متولي توليد محصول رسانهاي باشد و هم بايد به ادبيات رسمي رسانهاي كشور پايبندي كامل داشته باشد و هم رقابت كند و هم ملاحظات را در نظر بگيرد و هم ...
در حاليكه اقشار مذهبي همچنان به هنر در انواع مختلفش به چشم لهو و لعب نگاه ميكنند و موسيقي و سينما و نمايش و بازيگري و... پديدهاي مطلوب و مرجح نيست. طبيعي است كه رييس اين مجموعه در برابر فشار مداوم آنتن براي بلعيدن توليدات، اعتماد به نفس انقلابي خود و ظرفيت روحي و جسمي لازم براي ايستادگي در برابر امور نامطلوب را از دست بدهد.
8- اگر جاي رييس سازمان صدا و سيما بوديم و يا بنا بود براي ايجاد يك صدا و سيماي معقول و محبوب و ارزشي برنامهريزي كنيم، از كجا شروع ميكرديم؟؟!
