جامعه ايراني همچنان دست به گريبان مسايل انتخابات رياستجمهوري دهم است. يكي از ابعاد مهم اين حادثه، اتفاقات و تغيير رويكردهايي بود كه در عرصه بينالمللي رخ داد. حوادث اين روزهاي يمن يكي از اين موارد است. البته شيعيان يمن سالها بود كه در وضعيتي نابهسامان بهسر ميبردند، اما دولت يمن طي چند ماه گذشته عرصه را بر اين جماعت تنگ كرده و با كمك عربستان سعودي، مناطق شيعيان را محدود و محصور ساخته و در نهايت به تصفيه نظامي روي آورده است. دولت عربستان نيز اقدامات خود را گام به گام تشديد كرده و كار را بهجايي رسانده كه با حضور رسمي نظاميان خود، بخشي از جبهه ارتش يمن را تشكيل داده است. از اين نسلكشي آشكار و بيچونوچرا كه با اعلام رسمي صورت ميگيرد، حتي شوراي همكاري خليج فارس نيز بهصورت علني از آن حمايت ميكند. كسي امروز نگران خونخواهي مردم مظلوم صعده نيست. هيچ دولتي نگران نيست كه با ورود به اين مناقشه و دست انتقام گشودن، امنيت كشورش را به مخاطره بيندازد. برادران عربمان! گويا تمايل ندارند شيعيان شبهجزيره عربستان جايگاهي داشته باشند و تصور ميكنند ايران بهعنوان دولتي شيعي، آنقدر ضعيف شده است كه رمق مقابله با چنين جناياتي را ندارد.
آيا بهراستي عربستان سعودي و دولت يمن قدرت ايران در حمايت از مظلومان يمن را ناديده گرفتهاند؟!
بهنظر ميرسد حوادث چند ماهه اخير در كشورمان باعث شده تا تصور جديدي از قدرت ايران در ذهن بيگانگان شكل بگيرد؛ تصوري مبتني بر كاهش تواناييهاي آنان. ميانديشند آنچنان بهخود مشغول شدهايم كه ياراي حمايت از برادران ديني خود را نداريم و ميتوانند هر آنچه ميخواهند انجام دهند.
وقتي رسانههاي منطقه هنوز از درگيريها در تهران گزارش تهيه ميكنند و از اقدامات مختلف و بحثبرانگيز ما خوراك تبليغاتي فراهم ميآورند، طبيعي است كه دولتها فكر كنند ما ناتوانتر از آن هستيم كه به دفاع از همآيينانمان بپردازيم.
ايكاش ما در شرايطي بهسر ميبرديم كه همگي، همصدا، فارغ از مشاجرات داخلي - سياسي به حمايت از شيعيان يمن ميپرداختيم. چنين وضعيتي ميتواند نمايي از وحدت ايرانيان در دفاع از آرمانهاي انقلاب و پشتيباني از دغدغههاي مشتركمان باشد. آرزويي كه برخي رفتارهاي نامتعادل تحقق آن را با دشواريهايي مواجه ساخته است.
